The Golden Road of Samarqand

samarqand — Thu, 12 Mar 2009 11:01:18 GMT

هنوزم ز خردی به خاطر در است

که در لانه ی ماکیان*برده دست

به منقارم آنسان به سختی گزید

که اشکم، چو خون از رگ، آن دم جهید

پدر خنده بر گریه ام زد که: «هان!

وطنداری آموز از ماکیان».

شعر بالا با عنوان «وطن پرستی» از علی اکبر دهخدا (۱۲۹۵-۱۳۳۴) است.

توضیح اینکه دهخدا که بوده بسیار سخت است چرا که از آن دسته مردان این سرزمین است که نشناختنش

برای یک ایرانی، جرم باید باشد !! ... گرچه با این وجود، بسیاری از ایرانیان مجرم اند !

*ماکیان: مرغ خانگی.

نقل از کتاب ارزشمند «صد شعر از این صد سال»

دلیل

samarqand — Wed, 11 Feb 2009 15:29:18 GMT

(عین . ر)

روی جلد شماره ی ماه فوریه مجله تایم که مقاله ای درباره ی نبرد غزه است.

سیاسیون و مطبوعاتی های ریز و درشت دنیا در ارزیابی این گونه وقایع و جنگ ها همیشه با این سوال

بی جواب روبرو هستند که آخر چگونه نبرد های نابرابر به نتیجه نمی رسند. چگونه ارتش اسراییل با آن

اوصاف از پس حزب الله و حماس و نهضت های کوچک مقاومت بر نمی آید ؟ چگونه آمریکا از ویتکونگ-

های گرسنه شکست می خورد ؟ چگونه رژیم آپارتاید سرنگون می شود ؟

دلایل بسیاری برای شکست ناباورانه و مفتضحانه ی اسراییل در جنگ سی و سه روزه با حزب الله یا جنگ غزه

گفته شد: از دلایل استراتژیک و ژئوپالتیک تا وضعیت جنگهای چریکی یا آشنای به مناطق جنگلی و ...

اما خط نامریی دیگری، بند اتصال و اشتراک پیروزی طرف های ضعیف تر در جنگهای نابرابر است. خطی که

بیشتر از تحلیل ها و اصطلاحات و کلمات جنگی، از کلمه های چون ایمان، حق و باطل* گذر می کند.

(* با خود شرط کرده بودم که دستمالی و شعاری شدن اینگونه کلمات در فرهنگ امروزمان، مرا از به کاربردن

آنها باز ندارد، اما هر با که به کارشان می برم انگار التماسی همراه آنهاست که از مخاطب می خواهد، معنی

دستمالی شده و «تلوزیونی» این گونه کلمات را از ذهنش دور کند و دوباره بخواندشان.)

ترانه ی We Will Not Go Down که قبلا در این بخش آورده شده بود، اشاراتی از این دست

دارد. دقت کنید که در یک ترانه ی ساده ی پاپ -که برای عموم مردم ساخته می شود- به راحتی وبدون ترس

از پیچیده شدن و فلسفی شدن حرفش، در مقابل آن همه ظلم و تجاوز و خانمان سوزی، فانی نبودن روح را

قرار می دهد که برای هر انسانی قابل درک است.

«هرگز تسلیم نخواهیم شد»

نور سفید کور کننده ای

امشب آسمان غزه را روشن کرد
مردم برای پناه گرفتن می دویدند
و نمی دانستند مره اند یا زنده

با تانک ها و هواپیما هایشان آمدند
با شعله های ویرانگر سوزان
... و حالا چیزی باقی نمانده
به جز صدایی که از میان غبار و دود برمی خیزد:
بدون مبارزه
عقب نخواهیم نشست
شب ما را نخواهد بلعید
شما می توانید خانه ها و مسجد هایمان را بسوزانید
ولی روحمان هرگز نخواهد مرد
و امشب درغزه
تسلیم نخواهیم شد

زنان و کودکان
هر شب در غزه قتل عام می شوند
و «مثلا رهبران» دنیا
از دور نشستند و بحث کردند که حق با کیست
ولی واژگان ناتوانشان بیهوده بود
و بمبها همچنان مثل باران اسیدی فرو ریختند
ولی باز هم در میان اشک و خون و درد
می توانید آن صدا را از میان غبار و دود بشنوید:
بدون مبارزه
عقب نخواهیم نشست
شب ما را نخواهد بلعید
شما می توانید خانه ها و مسجد هایمان را بسوزانید
ول روحمان هرگز نخواهد مرد
و امشب درغزه
تسلیم نخواهیم شد

(ترجمه: ریما)

samarqand — Tue, 03 Feb 2009 14:34:59 GMT

عراق. سرباز آمریکایی و کودک عراقی.

عکس ازمجله Spiegl

این تصویر بیش از اینکه سیاسی باشد، انسانی و جهانی است.

بیش از اینکه به اشغال عراق و شوم بختی مردمانش و حماقت های جرج بوش و کودکان گرسنه اشاره کند،

بیانگر پر رنگ شدن مسئله ی «نابرابری» در جهان امروز است. شاید به زحمت بتوان در دوره ی معاصر

جنگی برابر یافت ...

samarqand — Thu, 29 Jan 2009 16:44:18 GMT

«... همچنین دلم می خواهد به مردم غزه حرفی بزنم: حتی پیش از شروع این عملیات نظامی، و در حین

انجامش هم ملتمسانه به شما رو کردم: ما از شما متنفر نیستیم. نمی خواستیم، و نمی خواهیم به شما آسیبی وارد

کنیم. می خواستیم از کودکانمان، والدینشان و خانواده هایشان دفاع کنیم. ما درد هر یک کودک و خانواده ی

فلسطینی را که قربانی حقیقت بی رحمانه ای که حماس مسبب آن بود و شما را به قربانی بدل کرد، حس می کنیم.

رنج شما هولناک است. فریادهای دردمندتان قلب ما را می فشارد. به نمایندگی از دولت اسراییل، می خواهم

مراتب تاسف خود را به خاطر آسیب های وارده به شهروندان بی طرف [غزه] و رنجی که برایشان پدید آوردیم،

و دردی که آنها و خانواده هایشان در نتیجه ی و ضعیت هول انگیزی که پدیدآورنده اش حماس بود متحمل شدند،

ابراز کنم»

عجایب دنیای امروز فقط سفر توریستی به فضا و تجهیزات عجیب و غریب دیجیتالی و نانو تکنولوژی (!) و آسمان

خراشهایی بالا تر از ابر ها نیست ...

فکر می کنید جملات بالا از کیست ؟ ... مبارزان لبنان ؟ مقامات ایران ؟ یا مقامات عربی؟ یا سوریه ؟ ...

جملات بالا از آقای «اولمرت»، نفر اول جنایات غزه است !! ... با اینکه می توان حدس زد که این دولت پلید در

توجیه جنایات خود کاری جز اتخاذ این استراتژی نمی تواند انجام دهد، اما باز باور آن سخت است ...

این جملات از کثیف ترین دروغ هایی بود که شخصا در طول زندگی ام شنیده ام و در دل موج عمیق تنفر و

خشم از آن را احساس کرده ام. همیشه بعد از برخورد با این تلخی ها بلافاصله تلخی بزرگتر دیگری به

سراغم می آید: اینکه در جهانی زندگی می کنیم که به این سادگی و یه این بلندی و آن هم در باره ی جان

انسانها «دروغ» گفته می شود.

این فکر همیشه تن انسان را می لرزاند و امید به آینده را شکننده می کند ...

***

در برابر این تلخی عظیم چه می توان کرد جز پناه بردن به قانون ابدی جهان که می دانیم غلبه ی خیر است:

بی گمان ظلم هرقدر بزرگتر شود، دامن ظالم را سخت تر چنگ زند.

samarqand — Thu, 29 Jan 2009 15:52:15 GMT

غزه، زمستان ۱۳۸۷

بازگشایی دوباره ی مدارس پس از آتش بس در غزه ... و جای خالی دانش آموزان کشته شده روی نیمکت.

عکس از TIME

samarqand — Thu, 22 Jan 2009 12:14:18 GMT

(عین.ر)

قطعه ای که هفته ی گذشته روی سایت Michael Heart گذاشته شد، آهنگی درباره ی غزه است.
اولین باری که آن را گوش دادم، آنقدر جدی به نظرم نرسید، درحالیکه نمی توانست جدی نباشد. چرا که واکنشی
طبیعی بود، به اتفاقی که در نهایت پستی در این دنیا در جریان است و غیر از قربانیان آن که فقط گاهی فرصت
فریادی خاموش می یابند، از دست کسی کاری بر نمی آید.
کلمه ی «هنر متعهد» آنقدر دستمالی شده که عطایش را به لقایش ببخشیم، اما شاید فراتر از تعهد هنری و
انسانی، زیباترین چیزی که در نظر می آید، «طبیعی بودن» سیر این اتفاق است.
این خلاص شدن از بی عملی و نظاره کردن و از آنچه که عرف و عادت شده.
خلاصی از گوش هایی که لبریز از شعار های تکراری اند و نیز خلاصی از چشم هایی که صحنه های جنگ و
ویرانی برایشان عادی شده اند.
مشکلات کوچک و بزرگ طوری ما آدمیان امروز را احاطه کرده که خبر فلان جنگ در فلان نقطه ی دنیا را تنها
به صورت یک خبر می شنویم. برایمان انتزاعی شده. خبرها، چاشنی اوقات فراغت و هنگام غذا خوردن هایمان شده
و گوشمان کرخ در مقابل اعداد کشتگان و زخمی ها ...

و آن طبیعی عمل نکردن و تکانی نخوردن محصول ناگزیر این کرخ شدن است.

این موسیقی شیوه (style) ای Pop Rock دارد. ترانه ها و موضوع شعر های این شیوه معمولا از مسایل
سیاسی و اجتماعی دور است، اما شاید مناسب ترین سبک برای انتقال چنین پیغامی باشد چرا که چه
بخواهیم و چه نخواهیم موسیقی پاپ با همه ی ابتذالی که در گاه با خود حمل می کند، از تاثیرگذارترین
سبک های موسیقی در تاریخ بوده و انواع خوب آن ماندگارترین موسیقی های تاریخ را تشکیل می دهند.

Michael Heart برای غزه

samarqand — Thu, 22 Jan 2009 12:10:18 GMT

قطعه ی «تسلیم نخواهیم شد» We Will Not Go Down

از مایکل هارت خواننده ی آمریکایی که هفته پیش ساخته شده و بر روی سایت وی گذاشته شده.

شعر و آهنگ این قطعه از خود وی است و با یک گیتار، یک تومبا و احتمالا یک عود نواخته شده.

http://www.michaelheart.com/Song_for_Gaza.html

WE WILL NOT GO DOWN (Song for Gaza)
(Composed by Michael Heart)
Copyright 2009

A blinding flash of white light
Lit up the sky over Gaza tonight
People running for cover
Not knowing whether they’re dead or alive

They came with their tanks and their planes
With ravaging fiery flames
And nothing remains
Just a voice rising up in the smoky haze

We will not go down
In the night, without a fight
You can burn up our mosques and our homes and our schools
But our spirit will never die
We will not go down
In Gaza tonight

Women and children alike
Murdered and massacred night after night
While the so-called leaders of countries afar
Debated on who’s wrong or right

But their powerless words were in vain
And the bombs fell down like acid rain
But through the tears and the blood and the pain
You can still hear that voice through the smoky haze

We will not go down
In the night, without a fight
You can burn up our mosques and our homes and our schools
But our spirit will never die
We will not go down
In Gaza tonight

samarqand — Thu, 08 Jan 2009 12:52:34 GMT

کاریکاتور های برگزیده ی مجله تایم

بی سلاحی عزیز

samarqand — Mon, 05 Jan 2009 17:07:18 GMT

(عین. ر)

از پرتاب کفش آن روزنامه نگار عراقی به جرج بوش چند هفته ای می گذرد.

با اینکه بسیاری آن را ناچیز، بی مزه، جهان سومی و ... نامیدند و بسیاری آن را فقط در حد یک کار جالب دانستند،

و یا عده ای دیگر از آن در جهت تایید وجهه ی خود استفاده کردند.

در کشور خودمان تلوزیون همان بلایی را سر این خبر و تصاویر آن آورد که سر آهنگ سریال امام علی و موسیقی متن

فیلم از کرخه تا راین و سمفونی نینوا و صدها موسیقی و فیلم و تصویر و موضوع دیگر.

با این وجود، من به شدت آن حرکت را «از دل برخاسته» می دانم و تنها دلیل ام هم این است که بر دل جهان نشست

و بر افکار عمومی تاثیر گذاشت.

بازی های ساده کامپوتری، کاریکاتورها و خبرهای مربوط به بالا رفتن فروش شرکت تولید کننده ی آن کفش، بلافاصله

همه جا پخش شد ... و کفش را به نمادی از «تنها سلاح یک انسان بی سلاح» بدل کرد.

«با وجود بی سلاحی، جنگیدن»، از زیباترین بیان ها در طول تاریخ جنگ ها میان آدمیان بوده است و با یک مرور

کوتاه بر تاریخ حماسه های جهان می توان دید که: «جنگ های نابرابر» همیشه میدان حماسه اند.

اما نه حماسه ی مظلوم واقع شدن و شکست خوردن از دشمنی که ظالم و قوی تر بود -که این بیشتر تراژدی است

تا حماسه- ، که کوتاه نیامدن از نبرد، هنگامیکه از آغاز آن، نتیجه اش معلوم است ... و خونین.

نمی دانم ... شاید ۵۰ سال دیگر بگویند آن قصه ی پرتاب کفش ساختگی بود ... اما هیچ عیبی ندارد !

چرا که بر دلهای مردم جهان نشست و برای دقیقه هایی التهاب آنها را فرونشاند ...

چرا که از همه ی محکوم کردن ها، قطعنامه ها، و فحاشی های یخ و بی اثر دیپلماتیک بیشتر کار کرد.

samarqand — Wed, 31 Dec 2008 13:49:18 GMT

جنگ جهانی اول. روز کریسمس سال ۱۹۱۴

سربازان آلمانی و انگلیسی در روز کریسمس در جبهه آتش بس اعلام کردند کریسمس را جشن گرفتند.

در این تصویر سربازان آلمانی مشغول آماده کردن یک درخت کریسمس هستند.

توضیح کامل تر این واقعه که از وقایع معروف تاریخ جنگ جهانی است را قبلا در فصل مشترک آمده بود، که البته در آن زمان

این عکس را نیافته بودیم.

http://www.samarqand.blogfa.com/post-3.aspx